|
|||||||||
|
زينب (س) در تمام مدت خلافت پدر در کوفه،
همراه او بود. تا اين که شهادت پدر زانوانش را سست کرد و آشيانه اميدش
را ويران ساخت. زينب آرام و قرار نداشت. مدام درکنار دو برادرش بود.
تمام همّ و غم زينب شده بود حسن (ع) و حسين (ع). ولي اندک زماني نگذشت
که دوباره لباس عزا بر تن کرد و در غم فراق برادر گريست. بعد از شهادت
حسن مجتبي (ع) تمام دلخوشي زينب (س)، حسين (ع) بود؛ به قامت او که
مينگريست، تمام غمهايش را فراموش ميکرد. با مرگ معاويه و سلطنت
يزيد، سايه شومي بر فراز مدينه سايه افکند و زينب (س) دانست که سرنوشت،
روزهاي سختي را برايش رقم خواهد زد.
منبع: کتاب بزرگ
بانوي جهان زينب (س) |
