فاطمه مشهور به ام البنين سلام الله دختر حزام بن خالد بن ربيعه از دودمان جعفر بن کلاب رئيس طايفه هوازن و ساکن قسمت جنوبي شهر مکه بود.
عامر جد مادري فاطمه دلاوري بي‌همتا بود که در جنگ‌ها فقط با نيزه و سنان به دشمن حمله مي‌کرد.
و نيزه پراني‌اش در ميان اعراب مشهور بود. لبيد شاعر مشهور عرب نيز دايي فاطمه بود.
ام البنين در خانه‌اي پرورش يافته بود که همه مردان آن به شجاعت و سخاوت معروف بودند و از علم و معرفت نيز بهره کافي داشتند.
عقيل که تبحر خاصي در نسب‌شناسي اعراب داشت، به درخواست اميرمؤمنان (ع) به جست و جوي همسري مناسب شأن ولايت برخاست و فاطمه را براي امام انتخاب کرد.
فاطمه از همان آغازين ساعات ورود به خانه حيدر کرار تصميم گرفت چون مادري دلسوزانه از فرزندان صديقه طاهره (س) مواظبت کند.
او چهارمين همسر امير ولايت بود و صاحب 4 فرزند به نام هاي عباس، جعفر، عبدالله و عثمان شد.
ام البنين پس از شهادت امير ولايت حضرت علي (ع) ازدواج نکرد و پس از شهادت سيدالشهدا (ع) و چهار فرزندش در کربلا در روز سيزدهم جمادي الثاني و در سال 64 ه.ق در مدينه دار فاني را وداع گفت و در قبرستان بقيع به خاک سپرده شد.............