Menu By Milonic JavaScript

Skip Navigation Links
صفحه اصلی >  لیست شهدای مدافعان حرم >  عبدالله باقری نیارکی
زندگینامه
آشنایی
حفاظت
دوباره بروم
خداراشکر
دعای مستجاب
خمس فرزندان
ماموریت سوریه
شاید برگردد
10تای دیگه برمی گرددم
جنگ با اسراییل
وضو
شهادت
هرچه خیراست همان شود
بابام چقدر خوشگل است
وصیت نامه
عبدالله باقری نیارکی

نام پدر: حبیب الله تاریخ تولد: 1361/01/29
محل تولد: ایران - تهران - تهران تاریخ شهادت: 1394/07/30
محل شهادت: حومه شرقی حلب طول مدت حیات: 33 سال
مزار شهید: بهشت زهرا(س)-قطعه26-تهران


زندگینامه
عبدالله باقری نیارکی متولد ۲۹ فروردین سال ۱۳۶۱ در تهران است. خانواده باقری خانواده ای مقید و مذهبی بودند به طوری که در نمازهای جماعت و دیگر مراسمات مجلس محل حضور مستمر داشتند و عبدالله در چنین خانواده ای با عشق به اهل بیت پرورش یافت.
عبدالله پسر ارشد خانواده بود. پس از اخذ مدرک دیپلم و در سال ۱۳۷۹ به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مشغول خدمت شد و در آغاز خدمت عضو تیم رهایی گروگان بود اما از سال ۱۳۸۳ به سپاه انصارالمهدی ملحق شد تا در تیم های حفاظت اشخاص انجام وظیفه کند و در همان سال هم بود که اولین فرزند ایشان به نام محدثه به دنیا آمد.
با انتخاب محمود احمدی نژاد به ریاست جمهوری عبدالله باقری به تیم حفاظت او پیوست و تا سال ۱۳۹۲ عضو تیم حفاظت رئیس جمهور بود اما با پایان دوران ریاست جمهوری احمدی نژاد بالاخره حاج عبدالله توانست موافقت فرماندهان برای اعزام به سوریه را جلب کند.
از همان اوایل آغاز درگیری ها در سوریه عبدالله تلاش فراوانی برای سفر به سوریه داشت اما هر بار فرماندهان سپاه انصار با درخواست وی مخالفت می کردند تا این که اولین بار در اسفند ماه سال ۱۳۹۳ برای یک ماموریت کوتاه سه روزه عازم شامات شد.
اعزام دوباره حاج عبدالله شش ماه طول کشید و در طول این مدت ایشان به هر دری می زد تا سریع تر به جبهه برگردد تا بالاخره در مهر ماه سال 1394 دومین اعزام او رقم خورد و در یازدهمین روز پاییز دوباره راهی شد.
رشادت های عبدالله باقری در نبرد به گونه ای بود که شهادتش زیاد طول نکشید و تنها ۲۰ روز پس از دومین اعزام در آخرین روز مهر سال ۱۳۹۴ در شب تاسوعای حسینی در حالی که تک تیرانداز گونه اش را هدف قرار داده بود، همراه با امین کریمی که از همرزمانش در سپاه انصار المهدی بود، در حومه شرقی شهر حلب به درجه رفیع شهادت رسید.
33 ساله بود که به شهادت رسید. دو دختر به‌نام‌های زینب و محدثه دارد.
مزارش در قطعه 26 بهشت زهرا(س) تهران مأمن و مأوای خانواده اوست.
عبدالله از هیچ کار کوچکی دریغ نمی‌کرد. هر کاری که از دستش بر می‌آمد انجام می‌داد و "نه" به کسی نمی‌گفت. همه‌اش فکر دیگران بود. شوخ‌طبع بود و بچه خشکی نبود. همان‌طور که با دیگران زیاد شوخی می‌کرد، ظرفیت زیادی هم نسبت به شوخ‌طبعی اطرافیان داشت. زندگی با عبدالله همه‌اش خاطره بود. همرزمان و همکارانش بعد از رفتنش خیلی بی‌تاب شده‌اند، چون همه از او خاطرات زیادی دارند.
تدوین و تنظیم توسط گروه فرهنگی هاتف (سایت صبح)
برگرفته از
پایگاه اطلاع رسانی شهیدان، تاریخ: - / - / -
خبرگزاری تسنیم، تاریخ: - / - / -